9 Nisan 2012 Pazartesi

Oralarda bir yerdesin...

Orada bir yerdesin biliyorum...
Orada olduğunu biliyorum.
Dokunamıyorum, 
Orada olduğunu biliyorum.
Sesini duyuyorum.
Orada olduğunu biliyorum.
Sıcaklığını hissediyorum.
Biliyorum ki uzak değil, çok yakınsın
Aşksın, hayatsın.
Ulaşamıyorum.
Özlüyorum.

2 Nisan 2012 Pazartesi

Mutlu olabilmek böyle bir şeymiş meğer.....



Mutluluğu özlemişim. Hiç de o kadar büyütülecek bir şey değilmiş meğer.
Hissedebilmek yetiyormuş.
Gülmek,
Yaşanan onca zorluğu sadece olduğu gibi kabul etmek,
Karın ağrısı yaşayacak kadar gülebilmek,
Anlamsızca her önüne geleni olduğu gibi kabullenmek,
Zamanı sadece detay olarak görebilmek,
Gözlerinde parıltıların ışık olduğu insanlar ile biraz zaman geçirmek,
Zamanı, paylaşabilmek,
Paylaştığın her An’dan zevk alabilmek,
Her ne olursa olsun, olanı taa içinde hissetmek,
Yapmacık olmadan oldu gibi olan arkadaşlar ile olmak,
Hiç bir karşılık beklemeden verilen, bir küllah dondurma da sevginin en büyüğünü görmek,
Her aklına geldiğinde kalp çarpıntısını hissedebilmek,
Hissettiklerin geçmesin diye uyumamaya çalışmak,
Deniz kokusunu her an içinde hissetmek ve huzuru bulmak,

Mutlu olmak güzelmiş....Çok da özlenmiş..



30 Ocak 2012 Pazartesi

Kar yağmış....!

Sessizlik kaplamış her yeri,
Ekolar yok olmuş.
Söylenenler geri gelmez olmuş.
Karanlık aydınlık,
Aydınlık sararır olmuş.
Söylenen her söz duyulur olmuş
Gülüşmeler duyulur olmuş
Çocukların koşmaları,
Komşunun dedikodusu,
Asansörün kapısı,
Arabanın motoru,
Kalbin her çarpışı,
Kar tanesinin yere düşmesi,
Hayatın sesi duyulur olmuş.

Olanlar yavaşlamış,
Olması gerektiği gibi olmuş.
Koşuşturmalar ağırlaşmış,
Hareketler yumuşamış
Hayat sakinleşmiş.

Olması gereken olmuş,
Kendimize kendi sesimizi duyurabilmişiz.
Sakinleşip, dinginleşmişiz,
Kaygılarımız azalmış, sadece basite indirgenmiş
Duygularımız ateşlenmiş,
Yaşadıklarımız fark eder olmuşuz.
Merak etmeye başlamışız birbirimizi, başkalarını...
Paylaşmayı düşünmüşüz, her ekmek kırıntısını...

Kar yağmış,
Çok soğukmuş,
En soğuğu imiş,
Daha da yağacakmış!

Yağsın yağabildiği kadar,
Her tanesinde unutmuş olduklarımızı hatırlattığı için,
Hayatı olması gerektiği  gibi önümüze serdiği için,
Bizi yavaşlattığı için,
Sevgimizin içimizi ısıttığını hatırlattığı için,
Kar yağsın hayatımıza.......



24 Ocak 2012 Salı

Mutluluğun Sesini duymak......


Sadece bir sesin sizi mutlu ettiği oldu mu hiç?

Sadece bir duyunuzun işlediği,

Görmeden, koklamadan, dokunmadan, hissetmeden....

Sadece kulaklarınıza gelen tını ile mutlu oldunuz mu hiç?

O kadar güzel, o kadar anlamlı ki.....

Sanki duymanın dışında hiç bir duyunun anlamı kalmıyor...

Sadece sesi duymak, mutluluğu hissettirmeye yetiyor.

Sesinden huzur duyup,

Neşesini her hücrenizde hissediyorsunuz....

Yüzünüzde bir tebessüm beliriyor, belli belirsiz

Ama her hücreniz tazeleniyor duyduğunuz sesin tınısı ile.

Mutlu oluyorsunuz hayatın karmaşası içinde, sadece mutlu.....

 haftasonubabasi

1 Aralık 2011 Perşembe

İKİLEM!


Kolay, hem de çok kolay! -  Zor, hem de çok zor!

Bir arada olmak.
Beraber olmak.
Yuva kurmak.
Ev yapmak.
Çocuk yapmaya çalışmak ve yapabilmek.
Sevmek.
Sevildiğine inanmak.
Aile kurmak.
Evlenmek.
Sarılmak.
Sevmek.
Aşık olmak.
Paylaşmak.
Oynaşmak.
Yaşlanmak.
Hasta olmak.
Aranmamak.
Duyulmamak.
Hissetmemek.
Duygusuzlaşmak.
Tat alamamak.
Yalnız kalmak.
Kırılmak.
Darılmak.
Konuşmamak.
Kavga etmek.
Sevişmek.
Darılmak.
Barışmak.
Yorulmak.
Ağlamak.
Gülmek.
Isınmak.
Soğumak.
Dedikodu yapmak.
İyi konuşmak.
Para kazanmak.
Paylaşmak.
Hissetmek.
Sarılmak.
Yok etmek.
Oluşturmak ve yaşatmak? 

26 Ağustos 2010 Perşembe

Degisim..

Değişebileceğini düşünmezdim.
Değişmeyeceğini biliyordum.
Hiç bir zaman aynı olamazdı.
Hiç bir zaman aynı olmayacaktı.
Daha güzeli, daha mutlusu, daha heyecanlısı, daha eğlencelisi, daha yoğunu,
En önemlisi daha sevgi dolusu, hiçbir zaman olmayacaktı….
Ama oldu  ve değişim başladı…!
Zaman aldı, zor zamanlar oldu, hayatın her yönünü, hataların her türünü sorgulayacak çok zamanlar oldu. Hata kimde? Nerede hata yaptım? Nerede hata yaptık? Neyi daha iyi yapsaydık da, bu durumlara düşmeseydik? Neyi eksik yaptık? Neyi eksik yaptım? Neden? Nasıl? Niye?
Geçen zaman içersinde binlerce soru sordum kendime? Bazılarının cevabını kendi kendime verebildim. Bazı sorular ise öylece havada asılı kaldılar.
Çocuklarım nasıl zarar görmeden atlatabilirler bu travmayı? Kendi hayatımdan daha neler katabilirim ki çocuklarım daha mutlu olsunlar ve hiçbir üzüntüyü hissetmesinler. Onlara tüm zamanımı verebilsem acaba daha mutlu edebilir miyim? Her şeyin en iyisini hak ettiklerini bilip acaba neyi eksik yapıyorum da daha az mutlu oluyorlar?
Ama değişim o kadar kuvvetli, o kadar şiddetli, o kadar ani geldi ki. Ne aklımdaki soruları, ne de aklıma gelecek soruları düşünebilecek zaman bıraktı bana.
Zaman yetmez oldu. Hem çocuklarıma hem de değişime….
Doğru insan, doğru zamanda bir gün içinde devrim yaptı. Kendime gelmem zaman aldı, hala zaman istiyor.
Değişim başka soruları ve sorularla beraber eski soruların cevaplarını getiriyormuş. Bu kadar karamsarlıktan sonra güneşin doğuşunu gösteriyor insana…İçini ısıtan, kasveti ışığa gömebilen, havada kalan son toz tanelerinin yansımalarını sabah melteminin hafifliği ile yavaş yavaş  dışarı atan, kapıdan çıkan her toz zerreciği ile yeni, sıcak ve harika bir güne havayı temizleyen, astım ilacı gibi temiz havanın içine dolmasına izin veren katalizatör oluyormuş.
Değişimin adı AŞK..
Yeni soruların listesi çok uzun ama bir o kadar da kısa galiba.
Sevgi ile bu güne kadar çocuklarıma bir travma yaşatmamayı başarabildiysem, Aşk ile çocuklarıma kendi mutluluğum ile neler yapılabileceğini  onlara göstermek istiyorum. Başarılı olacağını biliyorum ve değişimin onlara çok daha fazla bilgelik katacağına inanıyorum…
Doğru insan, doğru zaman ve saf sevgi benim hayatımı pozitif yönde değiştirdiği kadar çocuklarımızın hayatını da değiştireceğine inanıyorum.
Hayatımızda, değişime ve saf sevgiye yer açalım. Her şeyin bir akşamda değiştiğini göreceksiniz….
Haftasonu Babası

20 Haziran 2010 Pazar

Babam'a

Her erkek çocuğun hayatında mutlaka bir kahramanı vardır. Tıpkı benim de bir kahramanım olduğu gibi.
Sizin ulaşamayacağınız yerlere ulaşır, sizin yapamayacağınız şeyleri yapar, en büyük korkularınız onun için sadece bir eğitim malzemesi olur, O’nun yaptıklarını yapmak için belki bir ömür boyu uğraşırsınız ama hiçbir zaman O’nun yaptığı gibi yapamazsınız. Bir sihirbaz gibi sizin önünüzde duran engelleri kaldırır, tek bir hareketi ile yok eder engelleri, yollarınızı açar. Bazen size yol gösterir. Bazen sizin için çok doğru olan şeylerin yanlış olduğunu anlatır size. Siz her ne kadar söylediklerine kulak asmasanız bile, sonradan anlarsınız aslında ne kadar doğru ve sizin için faydalı bilgiler verdiğini. Bazen kızarsınız O’na. Sizin yaptıklarınızın tam tersini yaptığında. Ya da hayran olursunuz sizin yapamadıklarınızı anında yapabildiği için.
Küçükken sizin için ulaşılmazdır. Yanına girdiğinizde, sıcacık kollarında, dünyada hiçbir şeyden korkmaz olursunuz. Karanlıkta tuvalete gidemediğiniz zaman onu çağırır, hatta yanınızdan ayrılmaması için tuvalette sohbet etmek istediğinizi söyleyip, aslında ne kadar cesur olduğunuzu göstermek istersiniz. Duş alırken onu seyredip, O’nun gibi yıkanmaya çalışırsınız. O ne yapıyorsa aynısını yapmak için küçücük vücudunuzu şekilden şekle sokarsınız. O’nun yaptığı maketleri kırmak çok kolay gelse de, aynısını yapmanın ne kadar zor olduğunu yıllar sonra anlar, kendi yaptığınız maketlerin kırılmaması için onları cam dolaplara koyarsınız. O hangi sporu yapıyorsa O’nun yaptığı sporu yapıp daha başarılı olmaya çalışır, belki daha fazla çaba sarf edersiniz. Arkadaşlarınıza da O’nun ne kadar iyi bir sporcu olduğunu anlatıp hava atmaya çalışırsınız.
Biraz büyüyünce, O da sizinle büyür ama artık siz kendinizi ondan üstün görmeye başlarsınız. Daha hızlı koşabilir, daha yükseğe sıçrayabilir, O’nu kollarınızla sıkabilir ve kazanabilirsiniz. O’ndan daha fazla yemek yiyebilir, dünyayı O’ndan daha iyi tanıyıp, karşı cins hakkında daha fazla bilginiz olduğuna inanırsız. Siz artık dünyayı kurtaran Kahraman olursunuz. O ise sadece, belki bir yardımcı…
Aslında, O’nun görünmez kahramanlık yeteneklerini geliştirdiğini fark etmeden kendinizi dünyanın merkezine koyarsınız kendinizi. O ise her adımınızda sizinledir. Belli etmeden, sahiplenmeden, sadece sizi siz olarak görmek istemesinden kendi korkularını kendi içine atarak takip eder. Bir gün yere düştüğünüzde hemen yanı başınızda elini görürsünüz. Siz fark etmeden O her zaman yanı başınızdadır.
Bir sonraki adımda artık karşı cinsle ilgili konuşma zamanınız gelmiştir ama tek doğru bilgi eski kahramanınızdadır. Her ne kadar aranızda ergenliğin uçurumları olsa ve O bu konuları konuşmaktan çekinse bile, gene O’nun yardım elini hissedersiniz hayatınızda…
Bir gün kahramanınız hiç beklemediğiniz anda yanınızdan ayrılıverir. Sessizce, habersizce, aniden.
İşte o zaman anlarsınız aslında kahramanınızın değerini. Beraber geçiremediğiniz zamanın paha biçilemez olduğunu. Karşılıklı paylaşamadıklarınızın ne kadar fazla olduğunu. Sıcaklığının aslında her an yanınızda olduğunu anlarsınız, teninizde soğukluğu hissedince. Soğuk getirir aklınızı başınıza ve anlarsınız aslında kahramanınızı ne kadar çok sevip ne kadar çok özlediğinizi.
Çocuklarınız olduğunda onlara en az kendi kahramanınızın size sunduklarını sunmak için çabalar ve O’nun gibi bir Baba olmak istersiniz… Çocuklarınıza kendi kahramanınızın size verdiği mucizeleri yaşatmak istersiniz….
Umarım ben de çocuklarımın kahramanı olacak kadar çok mucize yaratabilirim….
Babalar gününüz hep babalarınız ile birlikte olsun…